Back home from my first Vipassana Meditation

30 Nov 2017

Ze hadden al gezegd dat het een pittige 10 dagen zou kunnen gaan worden, en dat klopte helemaal, maar alle ingrediënten waren daar om door te zetten. Dankbaar voor wat ik allemaal heb mogen leren.

Na een lange tijd van mediteren thuis voelde ik dat er meer nodig was om dieper in meditatie te komen. Tot ik in contact kwam met iemand die mij over Vipassana meditatie vertelde. Haar verhaal raakte mij gelijk en iets in mij zei "ga het doen". Gelijk genoteerd in mijn agenda op welke dag ik mij in kon schrijven. Toen ik op de bewuste dag achter de computer kroop was ik verbaasd, vol, alleen mannen konden zich nog inschrijven. Dit zou mij geen tweede keer gebeuren. Weken later was de nieuwe inschrijfdatum en zat ik er helemaal klaar voor toen de site geopend werd. Bevestigingsmail rolde binnen en twee weken later zou ik een formulier toegestuurd krijgen waarin ik alles naar waarheid moest invullen. Ja en wat vul je dan in? Ik wilde zo graag en was eigenlijk bang dat ik afgewezen kon worden op mijn prikkelbare darmen. Als ik bijvoorbeeld gluten eet raken mijn darmen behoorlijk van slag en kan ik niet uren in stilte blijven zitten mediteren! Mijn gevoel zei mij nu ook eerlijk te zijn en als dit een reden van afwijzing was, dan was het niet de bedoeling dit te gaan doen.  En dan rolt de mail binnen waarin staat dat je toegelaten bent. Blij was ik, heel blij. 15 november 2017 zou ik de Vipassana Meditatie gaan leren. Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen had ik al een start thuis gemaakt door langer te mediteren. Toen voelde ik al vrij snel dat dit te intensief was en nu weet ik dan ook dat je dit jezelf niet eigen kan maken en echt even helemaal afgezonderd moet zijn van alledaagse gebeurtenissen. Als ik mijn gezin wil vertellen hoe ik de dagen heb beleefd raak ik niet uitgepraat, laat staan om nu in deze blogpost mijn ervaringen te verwoorden. Ik ben gisteren al begonnen met schrijven, maar toen had ik al snel door dat dit te uitgebreid was. Nu een nieuwe poging.

 

Ik deelde een slaapkamer met badkamer. Na alles geïnstalleerd te hebben en te genieten van het mooie uitzicht vanaf mijn bed werd er op de deur geklopt en maakte ik kennis met Linda, dame uit België. Voelde gelijk goed. De stilteperiode van 9 dagen zou starten om 19.00 uur na onze eerste gezamenlijke meditatie, dus fijn haar even gesproken te hebben. De meditatieruimte stond wat verder weg op het terrein en ik heb nog niet eerder zo vaak op een dag mijn schoenen en jas aan en uit gedaan. Na iedere meditatieronde van een uur had je een paar minuten pauze om je benen te strekken. De andere wandelingen waren naar de locatie waar we gezamenlijk in stilte aten of waar we iedere avond een lezing hadden van S.N. Goenka. De ruimte waar we met ruim 100 man zaten te mediteren was ruim en had een fijne sfeer. De eerste drie dagen zouden we elke keer weer onze aandacht brengen naar het stukje huid boven onze bovenlip, de Anapana, met een rustige ademhaling, in en uit door de neus. Alle 1000 en 1 gedachten die er steeds weer zijn worden na een paar dagen minder en de onrust in mijn benen ook. Gelukkig kon je de eerste dagen gewoon bewegen of zelfs even je benen strekken buiten de meditatieruimte. De meesten mensen begonnen met een meditatiekussen, bankje en deken, maar naarmate de rondes verstrijken komen er steeds meer kussens bij om je knieën te ondersteunen en sommigen hadden een soort troon op de grond gemaakt. Wanneer je op leeftijd bent of andere klachten hebt kan je zelfs een stoel toegewezen krijgen en zit je aan de zijkant van de zaal. Ik zat op de ene laatste rij en omdat ik de eerste ochtend bij de meditatie flauw viel heb ik een plek achterin de zaal gevraagd zodat ik een kussen achter mij op de grond kan leggen voor het geval dat. Niet dat ik dit van plan was weer te vallen want dan kon ik echt naar huis gaan. De reden van flauw vallen laat zich raden. Ik had het deze week ook weer thuis en ik denk dat het te maken heeft met mijn lichte bloeddruk. Ik maakte mij hier verder geen zorgen over en toen het gebeurde werd ik goed opgevangen en kwamen ze ieder half uur even informeren hoe het ging en of mijn misselijkheid afnam. Je kan ook een aantal uren per dag op je kamer mediteren en dat heb ik die eerste twee dagen wat vaker gedaan om mijn hoofd rust te geven,

 

 

 

Ik heb de 10 dagen doorlopen en het waren intense dagen. Het zuiveringsproces door zelfonderzoek is beslist niet eenvoudig. Er moet hard voor gewerkt worden. Alleen eigen inspanning levert inzicht op, niemand kan het voor een ander doen.Tien dagen is eigenlijk maar een korte periode om tot de diepste lagen van het onderbewustzijn door te dringen en om te leren diep gewortelde ervaringen naar buiten te laten komen. Onafgebroken beoefening in afzondering is de sleutel tot het succes van deze techniek. En zo heb ik het ook echt ervaren. Op dag twee werden de pijnlijke sensaties op mijn lichaam intenser, vooral op mijn borst en rechterflank. Bij de Vipassana leer je te mediteren met aandacht naar de sensaties op je huid en dan van hoofd naar teen en van teen naar hoofd, per lichaamsdeel. Wanneer het pijn deed was het lastig mijn aandacht te verplaatsen maar dit ging steeds beter en ik merkte dan ook dat ik bij een volgende sensatie kon komen, bijvoorbeeld tinteling op mijn rechter onderbeen. Dit leerde wij na dag 3, je aandacht verplaatsten van het gedeelte boven je bovenlip tot onder je neus naar je hele lichaam. De sensaties voelen op de huid van je hele lichaam. Daar zijn we de rest van de dagen mee verder gegaan. Het stil zitten ging steeds beter en mijn gedachten werden steeds stiller. De zware sensaties bleven bij mij, de ene volgde de andere op. Je leert gelijkmoedig te blijven bij alles wat je ervaart dus je gaat maar door en door. Na een aantal dagen is het wel duidelijk dat als de ene samskara (wat zoiets betekent als onprettige gebeurtenissen die je opslaat in je lichaam) weg was, er ruimte was voor de volgende samskara. Wanneer ik s 'avonds in bed lag en de dag overdacht wenste ik wel stilletjes op wat minder zware gewaarwordingen. Jeetje wat was het hard werken en wat moest ik elke keer mijn best doen in het NU te blijven. Rond de negende dag werden de sensaties wat minder zwaar. Ik kon een flow waarnemen. het stroomde, tintelde, werd warm. Heel prettig. Lang kon ik er niet van genieten want het volgende diende zich weer aan. Als ik zo zit te schrijven voel ik alles weer in mijn lijf en tegelijk de ruimte die dit mij gegeven heeft. Mijn ademhaling is dieper, ruimer, stiller. Mijn gevoeligheid is toegenomen, ervaar direct spanning bij mijzelf of een ander. Fijn om mij hier snel bewust van te zijn, wat er dan gebeurd in mijn lijf, en daar dan direct naar kunnen handelen. Door de yoga heb ik dit ook geleerd maar door de meditatie gaat het nog sneller. Ruim 12 dagen heb ik geen yoga kunnen beoefenen, hier zag ik ook tegen op.Toen ik thuis was en mijn matje uitrolde was ik blij verrast. Helemaal geen stijf lichaam, maar soepel en ik ging makkelijk van de ene Asana naar de andere Asana. Beter dan ooit. Heel bijzonder en fijn om te ervaren dat uren zitten in de kleermakerszit en een beetje wandelen je lijf fit en lenig houdt. Op de negende dag werd de stilte verbroken zodat we ons een dag konden voorbereiden op de wereld buiten het terrein. Dit was na de ochtendmeditatie van 9 uur. Ik voelde al dat ik dit heel rustig moest opbouwen en omdat ik achterin de zaal zat kon ik als eerste de ruimte verlaten en naar mijn kamer lopen zonder gelijk in verhalen te stappen. Eerst wilde ik mijn kamergenootje Linda zien, een dikke knuffel geven en spreken voor andere ontmoetingen. Linda kwam ook snel en wat was het heerlijk haar even te omhelzen en stil zo samen te zijn. Daarna volgde de verhalen over en weer en maakten wij ons klaar voor onze laatste heerlijke vegetarische warme maaltijd. Die dag konden we alle meditatiesessies nog doen maar ik zat als enige vrouw samen met 3 mannen te mediteren en later kwamen er nog 3 dames bij. Heel bijzonder om in die ruimte met zo weinig mensen een keer te mediteren. Toen ik buiten kwam scheen de zon en stonden veel mensen nog te praten. De touwen op het terrein die de mannen van de vrouwen scheidden waren verwijderd en dit gaf direct een hele andere energie. Stapje voor stapje maakte ik kennis met anderen en mocht ik hun belevenissen horen. Ook de reden waarom ze hier waren. Alle 100 is niet gelukt en was ook niet mijn intentie. Ik wilde zeker ook de tijd nemen om soms weer terug te kruipen in de stilte en mijn meditatie voort te zetten. Volgende dag na het ontbijt ging iedereen zijn tas pakken en schoonmaken, zo ook de keuken, tuin (wat waren er veel bladeren gevallen), meditatieruimte en ga zo maar door. Alle vrijwilligers die onze week zo fantastisch hadden verzorgd, door voor ons te koken en achter de schermen van alles hadden gedaan, konden zeker wel wat hulp gebruiken. Zo was alles weer snel aan kant en kon iedereen naar huis. Tegen half 10 was bijna iedereen weg. Het was koud buiten en ik kon binnen nog een kop thee pakken om mijn handen te warmen. In stilte dus nog afscheid genomen van deze bijzondere plek waar ik vast vaker ga komen. Om te helpen zodat anderen ook deze reis kunnen maken of voor een volgende meditatiereis door mijn lijf en geest.

 

 

Omdat afgelopen dagen veel mensen vragen hadden over wat ik nu precies allemaal gedaan heb is mijn blog toch wat langer geworden als gewild. Wat ik nog niet benoemt heb is wat deze reis nu met mij gedaan heeft. Door de Vipassana meditatie heb ik duidelijk kunnen ervaren hoe krachtig deze meditatie is. Als je je daar 10 dagen helemaal mee verbind ben je letterlijk alle gebeurtenissen uit je leven, die opgeslagen liggen in je lichaam, aan het helen. Zonder in een gesprek te belanden met jezelf of een ander voel je het gebeuren. Dit vraagt veel kracht, het is echt niet makkelijk. Je voelt wat er gebeurd in je lichaam en geest en de ruimte die op een gegeven ontstaat is ... ja, wat voor een woord kan ik hieraan geven. Ik ben er nog niet uit, de 10 dagen werken nog steeds door en het proces zal ook niet stoppen. De lezingen s 'avonds waren erg leerzaam. Dan werd er uitgelegd wat je die dag geleerd had en verhalen over Boedhha, waar deze meditatie vandaan komt. We kennen waarschijnlijk allemaal wel iets van zijn verhaal, de man onder de boom die verlicht was. Zo voelt het nu ook, of ik een stukje verlicht ben letterlijk in mijn lijf en geest. Als iemand iets wil delen of vragen aan mij voel je vrij om contact met mij op te nemen. Ik zal nog een keer de website vermelden van Dhamma Pajotta als jullie verdere informatie willen hebben. https://www.pajjota.dhamma.org/nl/

Fijne dag allemaal. Liefs, peet

 

 

Please reload

TERUG
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon

KvK 

68429444

​© 2018 Petra van Westing

rekeningnummer

NL63 KNAB 0256 0799 35